در خیابان حسد

تک و تنها

.بودم

کوچه هایش همه آز

خانه هایش همه پوچ.

مردمانش به که دارند نیاز؟

مردمان از همه رنگ

از سیه تا به سیاه

مردمان چشم به دستان هم اند

و به دل

عاشق مرگ

از برای همه اند.

مردمان

خنده به لب

گوش به تو

در مقابل به تو خنجر

همه ازپشت زنند.

عجب است

عجب از شهرو دیار است مرا

عجب از رشک و حسد

عجب از سنگدلی

عجب از عشق گلی

که سرا پا همه را

می کند بهت خودش.

و تو را می خوانم
آری
تو را
ای که در نور نگاهت
در خیال و در صفایت
نیستم من
حتی برای آرزوهایت
و چرا من
بازتو را می خوانم

شاید هنوز در خا نه ی ما

گل سرخ

سرخ است

و شاید خورشید هنوز

از شرق طلوع می کند

نمی دانم

.شاید

و باز تو را می خواند

ولی این بار

قلبم

در هوای اشک

با هزارن رشک

ولی چه حاصل

باز نیستم در نگاهت

.با تمام خندهایت

تو یه مهتابی ترین

شب دنیا

یکی باید

.بشه همراه

همراه قصه هامون

همدردغصه هامون

.دلتنگ گریه هامون

تو یه اون شب عجیب

تویه حوض خونمون

ماهی ها یکی یکی

جون دادن

.مث برگای خزون

میدونی

آخه توو همون شبا

تو پیشه ماهی بودی

قصه غصه هاتو

دونه دونه

مث دونه

به ماهی

.تو فقط گفته بودی

ماهی مون طاقت نداشت

پولکایه تنشو

دونه دونه

مث میخک

داده بود

.به دل بی قرار تو

پولکا توو دست تو

همشون ماهی شدن

همشون توو حوضمون

.دوباره رها شدن

حالا دیگه من و تو

توی حوض دلامون

دوباره

مث تمون ماهیا

شدیم رها

.توی اون همه صفا

گریه ها یه تو برام

مرحم دردای منه

گریه ها یه بی صدات

می ریزه از گو نه هات

می چکه روی تنت

.با همه خستگی هات

من مئ گم گريه نكن

.تو مئ گئ سخته برام

مئ دونم سخته برات

.مي دونم سخته برات

اما گريه هائ بي صدات

بد جوري

خرابم مي كنه

خودتم خوب مي دوني

آخرم

.يه روز جوابم مي كني

تو يه هق هق صدام

تو مي گريه نكن

آخه اون روز نمي آيد

تا من و تو ما بشيم

بال پروازبگيريم

دو تايي

.خدا بشيم

وقتی از پشت نقاب

با تو صحبت می کنم

گریه ها تو می شنوم

.گریه ها یه بی صدات

آخه اون صداي تو

مر حم زخماي منه

جان منه

.روح منه

عزيزم گريه نكن

زندگي يه قفس

قفسه بي در و پيكر

.قفسه بي نفسه

نفساي من تويي

گريه هاي تومنم

.خسته و دربه درم

من تو را از کوچه های یاس

از شعله های سرد

از خانه های درد

از انزوای نور

در انتها یی دور

یافتم

با کوله باری از غرور

حال این منم

یک ساحربی سحر

یک بنده ی بی عبد

یک عاشق بی عشق

یک ماهی بی آب

در ساحل دریا

در عمق آن رویا

افتاده ام چون خار

با تو تو هم آنجا

باد آمدو آن خار

رفت از دیار یار

با پیچ و خم بسیار

رفت از کنار یار

وقتی که یادش بود

دلتنگ

زیبا بود

با قاصدک می گفت

این دل برای او

با خود ببر این جام

تا می کند بسیار

در وقت نوش می

لب می خوردبر می

می مست او هشیار

مست تر منم از می

آخر چه شد آن می

آخر چه شد آن هجر

هم من ز من بی زار

هم تو ز من بی زار

آخر چرا این عشق

چون می تمامی داشت؟

من با خودم بردم

جام شرابم را

تا از خدا جویم

من بی نها یت می

دادش به من از عشق

آن بی نهایت می

نوشیدم آنرا من

تا آخرین قطره

شد عاشقی پیدا

در آخرین لحظه

در خلوت شب می شنوم باز صدایی

در کنج دلم می شنوم باز نوایی

در دشت دلم نیست به یک دم

خالی ز دم عشق خدایی